Η φοιτήτρια που έφτιαξε μόνη της το πρώτο ελληνικό κινητό τηλέφωνο!

   Το πρώτο πράγμα που έκανα όταν ολοκλήρωσα την κατασκευή του ήταν να καλέσω τον αριθμό του δικού μου κινητού τηλεφώνου, μία διαδικασία παράξενη και αστεία.
Αμέσως μετά άρχισα να επικοινωνώ με τα μέλη της οικογένειάς μου. Το συναίσθημα ήταν εκπληκτικό γιατί μόλις είχα συνειδητοποιήσει ότι κατάφερα να φτιάξω κάτι που αγαπάω από το μηδέν.
Η Μαρία Κιορουκτσίδου τελειόφοιτη του Τμήματος Μηχανικών Ηλεκτρονικών Υπολογιστικών Συστημάτων του Α.Ε.Ι. Πειραιά Τεχνολογικού Τομέα, κατάφερε να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα και να φτιάξει το πρώτο ελληνικό κινητό τηλέφωνο.
Κατά την περίοδο της έρευνας που προηγήθηκε αλλά και της κατασκευής του κινητού που ακολούθησε, υπήρξαν αρκετές φορές που αναρωτήθηκε αν θα τα καταφέρει.
Τελικά, λίγο το πείσμα, λίγο η επιμονή της να μην αφήνει στη μέση αυτά που ξεκινάει, αρκούσαν ώστε να παρουσιάσει στη σχολή της πριν από λίγες ημέρες το κινητό τηλέφωνο που έφτιαξε μόνο με τις δικές της δυνάμεις.
Παρακολουθώντας τον κόσμο σε καθημερινή βάση να βρίσκεται σχεδόν παντού με ένα κινητό τηλέφωνο στο χέρι, καταλάβαινε ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι είναι προσκολλημένοι με αυτήν τη συσκευή. «Έτσι μια μέρα είπα γιατί να μη φτιάξω το δικό μου κινητό;»...

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ.


Πηγή: Αναδημοσίευση από τη σελίδα dinfo.gr.

Ηλεκτρονικές συσκευές με ημερομηνία λήξης και ο κύκλος του κέρδους.

   Μέχρι το 2007-08, πριν τη χρηματοπιστωτική κρίση, ο καπιταλισμός -και στον «αναπτυγμένο βιομηχανικό» κόσμο -στηριζόταν στην χρόνο με το χρόνο αύξηση της ζήτησης και του καταναλωτισμού. Η αύξηση δε αυτή τα τελευταία 20 χρόνια στηριζόταν με τη σειρά της στην αύξηση των δανείων και των χρεών από τα νοικοκυριά, τις επιχειρήσεις και τις κυβερνήσεις προς τις τράπεζες.
Οι άνθρωποι τρέχανε πίσω από καινούργιο αυτοκίνητο, καινούργια τηλεόραση ή πλυντήριο, καινούργιο κινητό ή συνολάκι, χωρίς βέβαια να αισθάνονταν μεγαλύτερη ικανοποίηση. Για παράδειγμα ο μέσος γερμανός -που υποτίθεται είχε και έχει τη μεγαλύτερη αγοραστική δύναμη στην Ευρώπη κατείχε τηλεόραση, βιβλία, έπιπλά, κάμερα, ηλεκ. κουζίνα, πλυντήριο, κινητό, αυτοκίνητο, κομπιούτερ κ.λπ., συνολικά γύρω στα 10.000 αντικείμενα (σύμφωνα με την εφημερίδα Die Zeit)[1].
Για να μπορεί να λειτουργεί ο καπιταλισμός στη Γερμανία, θα πρέπει οι επιχειρήσεις να συνεχίζουν να παράγουν τα παραπάνω αντικείμενα και οι άνθρωποι να συνεχίζουν να τα αγοράζουν. Αλλά αν οι περισσότεροι άνθρωποι στον αναπτυγμένο κόσμο έχουν ήδη αγοράσει από μια φορά αυτά τα αντικείμενα και αν αυτά ήταν ανθεκτικά, όσο θα μπορούσαν να είναι, τότε οι επιχειρήσεις στον καπιταλισμό δεν θα είχαν μέλλον.

Κάνοντας έρευνα για την ταινία της «Η Ιστορία των Πραγμάτων», η Annie Leonard ανακάλυψε πως από τα υλικά που ρέουν μέσω της οικονομίας του καταναλωτισμού, μόνο 1% παραμένει σε χρήση έξι μήνες μετά την πώληση. Ακόμα και τα αγαθά που θα περιμέναμε να διαρκέσουν περισσότερο, σύντομα καταδικάζονται σε αχρηστία είτε επειδή είναι προσχεδιασμένη η αχρήστευσή τους (χαλάνε γρήγορα), είτε επειδή θεωρείται πως βγαίνουν εκτός μόδας.